Militair.net
Het is wo apr 26, 2017 11:33 pm
Welkom op het forum van Militair.net!
U kunt lid worden van het militaire forum door in het menu hierboven op de knop registreren te klikken. Wanneer u geregistreerd bent kunt u berichten plaatsen en reageren op onderwerpen. We hopen u binnenkort ook op het forum welkom te heten!



Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 11 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Rawagede...
BerichtGeplaatst: vr sep 19, 2008 1:14 pm 
Avatar gebruiker
Offline
Commodore
Commodore

Berichten: 1475
Bron: TROUW http://www.trouw.nl/opinie/podium/article1525551.ece
Citaat:
Hoog tijd bloedbad op Java te erkennen

Nederland lijkt de slachtoffers vergeten van het drama in het dorpje Rawagede, precies zestig jaar geleden.

Het was afgelopen zondag precies zestig jaar geleden dat in het Javaanse dorpje Rawagede een van de ernstigste schendingen van mensenrechten plaatsvond, ooit door Nederlandse militairen begaan. Er vielen meer dan 400 slachtoffers. De herdenking heeft maar weinig aandacht gekregen.

De tragedie speelde zich destijds af op West-Java, in de tijd dat Nederland in een militair conflict was geraakt met de pas uitgeroepen Republiek Indonesië. In juli 1947 begon Nederland de zogenaamde ’Eerste Politionele Actie’. Nederlandse troepen hielden zuiveringsacties in gebieden waar guerrilla’s van het Indonesische leger actief waren.

Begin december werd zo’n actie gehouden in het gebied van de desa Rawagede, even ten oosten van Jakarta. Men vermoedde dat zich in dat dorp een commandant schuil hield. Op zijn hoofd was een prijs van 10.000 gulden gezet. Toen de dorpsbewoners ontkenden dat hij zich daar bevond, gingen de Nederlandse troepen over tot het bijeenbrengen van dorpsbewoners. In de vroege ochtend van 9 december werden meer dan 400 van hen doodgeschoten.

Rawagede was een slachtpartij, en het is een van de bloedigste hoofdstukken uit de geschiedenis van de Nederlandse militaire aanwezigheid in de voormalige kolonie.

Zestig jaar later heet de desa niet langer Rawagede, maar Balongsari. Wie dat dorpje bezoekt, vindt er een speciale begraafplaats waar de 431 slachtoffers zijn begraven. Er is ook een monument opgericht waarop een vrouw staat afgebeeld die haar dode kind in de armen houdt. Een stichting houdt de herinnering aan het drama levend.

Overlevenden zijn er nog maar weinig, mede omdat de levensduur van de gemiddelde Indonesiër lager is dan bij ons. Niettemin hopen deze overlevenden nog altijd enige compensatie te ontvangen van Nederland.

De Nederlanders die langskomen om de plek des onheils te bezoeken, kunnen rekenen op een hartelijke ontvangst. Onder de bezoekers zijn ook Nederlandse veteranen, die als jonge mannen in Indonesië hebben gediend. Ze zijn nu rond de tachtig; veel van hun collega-militairen van toen zijn al overleden.

Lang is het in Nederland stil geweest rond dit drama. In de beroemde ’Excessennota’ uit 1969 werd het bloedbad van Rawagede wel genoemd, maar het rapport noemde een aantal van 150 slachtoffers. Het onderzoek kwam er op aandringen van het parlement.

Rawagede is zonder twijfel een van de ernstigste schendingen van mensenrechten tijdens de Nederlandse acties. Toch heeft Nederland nooit een gebaar gemaakt naar de overlevenden, voor het aangedane leed. In het dorp leeft nog altijd de hoop dat Nederland dat alsnog zal doen. Het zou bijzonder bijdragen aan verzoening tussen Nederland en Indonesië. De relaties zijn de laatste jaren aanzienlijk verbeterd, met name tijdens de periode van Minister Bot op Buitenlandse Zaken. Maar er zijn nog littekens die de verhouding schaden.

Een desa als Rawagede zou gebaat zijn met geld voor de plaatselijke ontwikkeling. Tien jaar geleden was er een overlevende die hoopte 200.000 rupiah te ontvangen – omgekerend nog geen 20 euro. Ze had plannen om met dat beetje geld haar opbrengst aan rijst en andere gewassen te verbeteren.

In Indonesië en Nederland is in 2005 een Comité Ereschulden Nederland opgericht ( www.kukb.nl), dat de rechtmatige eisen voor schadevergoeding bij Nederland aanhangig maakt. Gisteren heeft dit comité een petitie aangeboden aan Tweede Kamerleden met het verzoek dit onderwerp te willen agenderen.

Nederlandse kampslachtoffers eisen terecht compensatie van de Japanse regering voor in de Tweede Wereldoorlog aangedaan leed. Om precies dezelfde reden hebben Indonesische slachtoffers van Nederlandse wandaden recht op excuses en compensatie.

Het is de hoogste tijd.

Dit artikel is medeondertekend door Jan Eijken (rk pastor Den Haag), Onno Meijer en Goos Blok, Jan Glissenaar en Maarten Schaafsma (oud- militairen Indonesië).


Bron: omroep.nl http://johanndegraaf.blogvandaag.nl/pag ... 20Rawagede
Citaat:
De executies van Rawagede

“Ik denk nu dag en nacht aan Rawa Gede en doe dat met hoofdpijn en met tranen die achter mijn ogen branden, vooral als ik denk aan de kindertjes die hun handjes nog niet goed in de nek konden krijgen en hun grote ogen, zeer angstig en nog onbegrijpend.”

Slechts één anonieme brievenschrijver durfde het stilzwijgen te verbreken. Slechts één brief zonder naam, waarschijnlijk afkomstig van een veteraan, vertelt het Nederlandse verhaal over wat voor Indonesiërs klip en klaar is: Nederland beging in 1947 in het West-Javaanse Rawagede een oorlogsmisdaad van de hoogste categorie. In dat dorpje schoten Nederlandse militairen tijdens de eerste Politionele Actie honderden weerloze mensen dood. Nederlandse soldaten werden regelmatig uit dit dorp beschoten en daarom besloot het leger de mensen uit dit dorp “eens goed mores te leren.“ De actie moest een voorbeeld zijn voor andere dorpen.

Rawagede is een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis geworden. Indonesiërs, onder wie enkele ooggetuigen van het drama, praten er nog steeds over en vragen om een excuus. Dat excuus is er van de regering nooit concreet gekomen en onder oud-Indiëgangers heerst er een angstvallige stilte.

“Mijn naam kan ik u niet noemen omdat deze informatie door bepaalde kringen beslist niet op prijs wordt gesteld.”

De anonieme brievenschrijver maakt duidelijk dat men bang is om het verhaal publiekelijk te maken. Enkele ooggetuigen van het drama van Rawagede zijn nog in leven en blijkbaar zijn er ook nog veteranen die erbij zijn geweest. Eén anonieme man durfde zijn verhaal na jaren van wrok te vertellen. Ik roep ook hen op die bij Rawagede aanwezig waren om het Nederlandse stilzwijgen te verbreken. Want alleen daarmee wordt dit donkere deel van de Nederlandse geschiedenis duidelijker.


Bron: wereldomroep http://www.wereldomroep.nl/actua/nl/jus ... 9-rawagede
Citaat:
Weduwen Rawagede klagen Staat aan
door Pieternel Gruppen

Excuses, geld en erkenning voor wat hen is aangedaan. Dat willen tien Indonesiërs die de Nederlandse staat aansprakelijk hebben gesteld voor de moord op hun familieleden. Het is voor het eerst dat Indonesische slachtoffers de Nederlandse staat aansprakelijk stellen voor de gevolgen van de politionele acties, het Nederlandse militaire ingrijpen in de vroegere kolonie Nederlands Indië.

Nederlandse militairen vielen op 9 december 1947 's ochtends vroeg het dorp Rawagede aan. De mannen werden gescheiden van de vrouwen.

De meeste mannen in het dorp werden daarbij gedood, vertelt ooggetuige Saih: "Mijn vader is ook doodgeschoten. Hij stond met mij in dezelfde rij. Toen ik later opkeek, zag ik hem liggen. Hij was dood en ik niet."

Volgens het Comité Nederlandse Ereschulden zijn er 431 mannen vermoord in Rawagede. De Nederlandse staat sprak in 1969 over 150 doden.

Genoegdoening
Negen weduwen en een jonge man die de executie overleefde, willen nu genoegdoening voor het leed dat hen tijdens de politionele acties is aangedaan. Ze willen financiële compensatie, een pensioen of een tegemoetkoming in hun levensonderhoud.

De economie in het dorp is ingestort, zegt hun advocaat Gerrit Jan Pulles, omdat alle mannen in het dorp waren verdwenen. De mensen hebben altijd in armoede geleefd.

Volgens advocaat Pulles ondernemen ze nú actie omdat ze niet eerder toegang hadden tot rechtshulp. "Voor hen is rechtshulp onbetaalbaar en onbereikbaar. Ze leven geïsoleerd, zijn analfabeet en iemand moet die zaak dus willen doen. En dat is pas nu het geval. "

Na de capitulatie van Japan in 1945 riepen de nationalisten van het Indonesische Vrijheidsleger de onafhankelijkheid uit. Maar Nederland wilde Nederlands-Indië niet opgeven. Een machtsvacuüm en totale chaos waren het gevolg. Nederland stuurde in 1947 een troepenmacht naar de opstandige gebieden. Een tweede militaire operatie volgde een jaar later.

Geen excuses
De Verenigde Naties noemden het militaire optreden "opzettelijk en meedogenloos". In 1995 erkende de Nederlandse regering dat er tijdens de politionele acties standrechtelijke executies hebben plaatsgevonden. Maar vervolging werd ‘onmogelijk' genoemd.

Ook zijn er formeel nooit excuses uitgesproken voor het bloedbad. Wél betuigde oud-minister van Buitenlandse Zaken, Ben Bot, in 2005 spijt over het Nederlands optreden.

Compensatie is niet aan de orde, stelden de Indonesische en Nederlandse regering toen. Erkenning voor het aangerichte leed is voor de nabestaanden heel belangrijk, zegt advocaat Pulles. "Deze mensen hebben nooit contact gehad met iemand die hen excuses aanbood. Ze willen een luisterend oor vanuit Nederland en excuses. Het verhaal van deze mensen is heel schrijnend. Hun mannen, hun broers, hun vaders, en zoons zijn omgebracht."


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: zo sep 28, 2008 5:56 pm 
Avatar gebruiker
Offline
Militair.net Medewerker
Militair.net Medewerker

Berichten: 6172
Citaat:
Excuses, geld en erkenning voor wat hen is aangedaan. Dat willen tien Indonesiërs die de Nederlandse staat aansprakelijk hebben gesteld voor de moord op hun familieleden. Het is voor het eerst dat Indonesische slachtoffers de Nederlandse staat aansprakelijk stellen voor de gevolgen van de politionele acties, het Nederlandse militaire ingrijpen in de vroegere kolonie Nederlands Indië.

advocaat Pulles. "Deze mensen hebben nooit contact gehad met iemand die hen excuses aanbood. Ze willen een luisterend oor vanuit Nederland en excuses. Het verhaal van deze mensen is heel schrijnend. Hun mannen, hun broers, hun vaders, en zoons zijn omgebracht."


Van verschillende kanten heb ik gehoord dat er behoorlijke wandaden door de Nederlandse KNIL soldaten zijn gepleegd in Indonesië. Nederland is op zich wel een land dat kritisch naar zichzelf durft te kijken. Ik vraag me daarom af waarom ze niet een bepaalde voor van excuses willen tonen..

Heeft dit te maken met het feit dat ze de voormalige KNIl soldaten niet wil bestempelen als misdadigers of.... ik weet het eigenlijk niet. Ik vraag me ook af of er wel precies in kaart is gebracht wat er allemaal voor fouten zijn gemaakt in indonesië.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: zo sep 28, 2008 6:23 pm 
Offline
Commodore
Commodore

Berichten: 939
Ach, van 'Indonesische' zijde is er ook nooit excuses gekomen. Toch zou het goed zijn als er diepgaand onderzoek zou komen naar vermeende KNIL en KL wandaden in Nederlands-Indie om de propeganda van de waarheid te onderscheidden.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: zo sep 28, 2008 7:14 pm 
Avatar gebruiker
Offline
Militair.net Medewerker
Militair.net Medewerker

Berichten: 6172
Citaat:
Toch zou het goed zijn als er diepgaand onderzoek zou komen naar vermeende KNIL en KL wandaden in Nederlands-Indie om de propeganda van de waarheid te onderscheidden.


Dat is inderdaad wel belangrijk. Ook voor het bepalen van de positie van Nederland in de geschiedenis.

Overigens meer dan 50 % van de KNIL soldaten was van indonesische afkomst.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma sep 29, 2008 12:14 am 
Offline
Generaal-Majoor
Generaal-Majoor

Berichten: 1576
HJ Tulp schreef:
Ach, van 'Indonesische' zijde is er ook nooit excuses gekomen.


Waarvoor moeten ze zich na enkele eeuwen onderdrukking zich voor excuseren???? :shock:

_________________
"Si vis pacem, para bellum"
"Indien gij vrede wilt, wees dan voorbereid op oorlog"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma sep 29, 2008 2:33 am 
Avatar gebruiker
Offline
Commodore
Commodore

Berichten: 1475
Waarom moet er een diepgaand onderzoek komen naar iets wat al uitgebreid onderzocht is?

_________________
"Don't you know that the Guard's donkeys have the rank of mules?" Blaze - La Vie Militaire


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma sep 29, 2008 7:33 am 
Offline
Generaal-Majoor
Generaal-Majoor

Berichten: 1576
meelezer schreef:
Waarom moet er een diepgaand onderzoek komen naar iets wat al uitgebreid onderzocht is?


Een uitgebreid onderzoek is toch wat anders dan excuses :roll:

_________________
"Si vis pacem, para bellum"
"Indien gij vrede wilt, wees dan voorbereid op oorlog"


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma sep 29, 2008 11:39 am 
Avatar gebruiker
Offline
Commodore
Commodore

Berichten: 1475
Waarom de "roll eyes" George? Ik zeg toch niets over excuses? Ik vraag enkel waarom we het opnieuw zouden moeten onderzoeken wat we al lang weten. Waarom de kamer niet wil erkennen dat er wandaden zijn begaan door Nederlandse militairen: vraag dat aan Hans van Baalen (VVD en luit.kol. b. d.). Zijn reactie: we gaan de Koning van Spanje ook geen excuses vragen voor de Tachtigjarige oorlog. Op een gegeven moment is geschiedenis geschiedenis”.. Maar het gaat helemaal niet om de hele oorlog van 1947 tot 1950 maar enkel om Rawagede. Van Baalen ontkent zelfs dat er überhaupt door Nederlandse militairen misdaden tegen de mensheid zijn begaan. Terwijl het niet alleen om erkenning gaat dat het een oorlogsmisdaad was. Het zou ook netjes zijn als Nederlands eens zou erkennen dat dienstweigeraars die niet aan de "politionele acties" wilden meedoen eigenlijk wel recht van spreken hadden en dat het onrechtvaardig was hen als "communisten" te bestempelen en keihard aan te pakken.


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: ma sep 29, 2008 5:17 pm 
Avatar gebruiker
Offline
Militair.net Medewerker
Militair.net Medewerker

Berichten: 6172
Citaat:
Ik vraag enkel waarom we het opnieuw zouden moeten onderzoeken wat we al lang weten
Wat is er dan precies bekend gemaakt? Zelf weet ik niet heel veel van de KNIL en haar (wan)daden af. Zijn er officiele rapporten uitgebracht waarin de verkeerde dingen zijn beschreven die in Rawagede zijn gebeurd. Is het bekend welke personen hier precies voor verantwoordelijk waren of wordt de schuld aan de gehele KNIL gegeven?


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: di okt 21, 2008 9:14 pm 
Avatar gebruiker
Offline
Commodore
Commodore

Berichten: 1475
Wie luistert naar de slachtoffers van de Indonesische terreur?

Een nieuwe generatie ambtenaren op de ministeries van Defensie, Justitie en Buitenlandse Zaken mag de archieven in, op zoek naar ontlastend materiaal voor de Nederlandse Staat. Aanleiding is de aanklacht tegen de minister-president en drie ministers van een groep nabestaanden van circa 120 Indonesische strijders die op 9 december 1947 door Nederlandse militairen in het West-Javaanse dorp Rawagede zijn geëxecuteerd. Negen weduwen en één overlevende eisen erkenning, excuses en financiële genoegdoening.

Dat een groep analfabete dorpelingen erin slaagt zestig jaar na dato vanuit Indonesië aandacht te mobiliseren voor onrecht dat hun is aangedaan past in de trend van democratisering, historisering en internationalisering van het humanitair recht.

Blijkbaar verliest ook in Indonesië de staat de regie over de afhandeling van historisch onrecht. Generaal Spoor, voormalig bevelhebber van de strijdkrachten in Nederlands-Indië, en de diplomaat Van Roijen, medeverantwoordelijk voor de bepalingen van de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië in 1949, zouden verbijsterd zijn. De eerste omdat in dit geval zijn poging om de zaak te toetoepen (Indische term voor toedekken) is mislukt, de tweede omdat een met veel pijn en moeite opgestelde amnestieregeling is getrotseerd.

In de amnestieregeling legden de Indonesische en Nederlandse onderhandelaars vast dat alleen misdaden vervolgd zouden worden die niet in verband stonden met ‘hetgeen voor de politieke strijd noodzakelijk was’. Dit tamelijk vage criterium voorkwam vervolging en pijnlijke onthullingen over extreem geweld aan beide zijden. De slachtoffers van dit geweld legden zich neer bij wat op het hoogste niveau was besloten. Vijf jaar guerrillastrijd had een zware tol geëist van de Indonesische bevolking, maar zwijgen over Nederlandse executies en represailles en over de nog veel pijnlijker Indonesische terreurdaden tegen de eigen bevolking leek een billijke prijs in ruil voor vrijheid en de mogelijkheid de draad van het leven weer op te pakken.

Voor Nederland ging dit psychologisch compensatie-mechanisme niet op. Hier liepen ervaringswereld van burger en militair volkomen uiteen. Belast met gevoelens van teleurstelling en frustratie en geconfronteerd met gebrek aan begrip voor wat een guerrillaoorlog met mensen doet, besloten veel militairen te zwijgen. Als ze hun stem lieten horen, leidde dat veelal tot onderlinge onenigheid. Want veel militairen hadden niets te verbergen en ontleenden juist voldoening aan de succesvolle pogingen om het sociaal-economisch leven in een dorp weer op gang te krijgen.

In die perioden en gebieden waarin Nederland in Indonesië de militaire overmacht had, konden Nederlandse militairen zich dan ook probleemloos wijden aan datgene wat nu in Afghanistan het hoofddoel is: het brengen van orde en vrede. Maar toen het Nederlandse leger door de politionele acties een steeds groter gebied in handen kreeg zonder een navenante verhoging van het aantal troepen, keerden de kansen en ontstond – bewust en onbewust en in toenemende mate – een situatie van terreur en contraterreur.

Wie betrokken is geweest bij martelingen, executies en represailles geeft die oorlog een totaal andere betekenis dan de soldaat die regelmatig uitgenodigd werd op dorpsfeesten. Het bereiken van een consensus over de betekenis van een guerrillastrijd is dan ook een lastige zaak, zeker vanuit het perspectief van de individueel betrokkene. En het is dat niveau dat wereldwijd in beweging is en staten confronteert met misstanden uit het verleden.

Het initiatief uit Rawagede logenstraft de gangbare opvatting dat het Indiëtrauma een puur Nederlands probleem is. En eigenlijk had iedereen ook kunnen weten dat Indonesiërs niet immuun zijn voor de gevolgen van oorlogsgeweld. Dat zij niet eerder deze confrontatie aangingen heeft te maken met het gentlemen’s agreement tussen Nederland en Indonesië. Ook toen in 1969 de getuigenissen over Nederlands geweld op televisie aanleiding waren voor de regering om alle beschikbare documenten hierover in de Excessennota te bundelen, werden tijdens de laatste redactieslag alle verwijzingen naar Indonesische terreur geschrapt.

Een goede relatie met het Indonesië van president Soeharto diende een groter belang dan openheid over de terreur die Indonesische troepen op de eigen bevolking uitoefenden om ze – in de woorden van generaal Nasution – „door middel van propaganda, intimidatie en terreur te overtuigen van het belang van de vrijheidsstrijd.” De slachtoffers van deze terreur vertrouwden op de bescherming van Nederlandse militairen. Dat dat vertrouwen in veel gevallen is beschaamd omdat Nederland niet over genoeg mankracht beschikte om die bescherming waar te maken, bezorgt een aantal veteranen nog steeds nachtmerries.

Een massa-executie zoals gepleegd in Rawagede moet in deze context geplaatst worden. Er is namelijk geen sterker motief om te moorden dan de overtuiging dat dit noodzakelijk is om een kwetsbare groep te wreken of te beschermen.

In de minutieuze reconstructie van de gebeurtenissen van historicus Harm Scholtens is te lezen hoe in de maanden voorafgaand aan de aanval het Indonesische verzet wegen, bruggen en spoorlijnen vernielde en dorpsbewoners dwong hun dorpen te verlaten. Indonesiërs die met de Nederlanders hadden samengewerkt werden ontvoerd en vermoord. Hun onthoofde lijken werden in de rivier teruggevonden. Scholtens toont in zijn scriptie Rawahgedeh, 9 december 1947, een nieuwe Nederlandse versie? overtuigend aan dat het afrekenen met deze terreur leidde tot een massa-executie op ongewapende mannen. Dit vanuit de overtuiging dat slechts aanhouding, zoals wel vaker het geval was, er toe zou leiden dat de mannen binnen de kortste keren weer in het gebied actief zouden zijn.

Dat Scholtens in tegenstelling tot andere onderzoekers tot deze onweerlegbare conclusie komt, is mogelijk door inzage in een document dat blijkbaar in 1969 door de samenstellers van de Excessennota over het hoofd is gezien.

Dat er een massa-executie is gepleegd is een onweerlegbaar feit. De juridische weg bewandelen lijkt, ook gezien eerdere pogingen van de nabestaanden om aandacht te vragen, de meest logische stap. Maar er zijn politieke en juridische hindernissen met grote kans op teleurstelling en het is bovendien niet de weg die recht doet aan de historische en sociaal-psychologische context.

Want wie luistert, bijvoorbeeld, naar het verhaal van de weduwes en overlevenden van Indonesische terreur in de omliggende dorpen die de aanval op het dorp toejuichten? En wie heeft aandacht voor de veteraan die het lijk van zijn bevriende kamponghoofd in de kali terugvond?

Het zou de betrokken militairen die nog in leven zijn sieren als zij het zouden aandurven buiten de schijnwerpers van politiek en media de confrontatie met de nabestaanden aan te gaan. De wetenschap dat hun kant van het verhaal aan bod kan komen is wellicht een sterker motief om uit de kast te komen dan de vrees voor een heksenjacht als het proces in de schijnwerpers van de actualiteit komt te staan. Het boek van de guerrillastrijd kan pas gesloten worden als er ruimte is voor alle verhalen, ook de politiek incorrecte. De media spelen een cruciale rol in de verspreiding van kennis hierover. Die is nodig om veteranen uit het verleden, heden en toekomst beter te kunnen begrijpen.

Bron: NRC Handelsblad

_________________
"Don't you know that the Guard's donkeys have the rank of mules?" Blaze - La Vie Militaire


Omhoog
 Profiel  
 
 Berichttitel:
BerichtGeplaatst: wo okt 22, 2008 8:38 am 
Avatar gebruiker
Offline
Militair.net Medewerker
Militair.net Medewerker

Berichten: 6172
Citaat:
Dat een groep analfabete dorpelingen erin slaagt zestig jaar na dato vanuit Indonesië aandacht te mobiliseren voor onrecht dat hun is aangedaan past in de trend van democratisering, historisering en internationalisering van het humanitair recht.
[..]

Het boek van de guerrillastrijd kan pas gesloten worden als er ruimte is voor alle verhalen, ook de politiek incorrecte. De media spelen een cruciale rol in de verspreiding van kennis hierover. Die is nodig om veteranen uit het verleden, heden en toekomst beter te kunnen begrijpen.


Wat is het doel precies dat deze mensen willen bereiken? Willen ze begrip, excuus of een financiële tegemoetkoming? Ik ben bang dat er nooit een totaalbeeld in kaart zal worden gebracht.


Omhoog
 Profiel  
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 11 berichten ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group